Si negociatori kryesor i Iranit, Kryetari i Parlamentit Mohammad Bagher Ghalibaf do ta udhëheqë vendin në fazën tjetër delikate të bisedimeve me SHBA-në pas muajsh lufte.
64-vjeçari u shfaq si një nga figurat më të larta civile të Iranit pas një vale vrasjesh SHBA-Izrael që synonin udhëheqësit më të lartë iranianë, përfshirë ish-udhëheqësin suprem Ali Khamenei dhe Ali Larijani, i cili para vdekjes së tij ishte një “arkitekt” kyç i strategjisë ushtarake dhe diplomatike të Iranit.
Ndërsa Korpusi i Gardës Revolucionare të Iranit, IRGC, u rrit në pushtet pas sulmeve amerikane-izraelite, ish-komandanti i forcave ajrore të Iranit, Ghalibaf, një pragmatist konservator, u ngrit bashkë me të. Ai tani ulet në tryezën e negociatave me udhëheqësit amerikanë që urdhëruan vrasjen e kolegëve të tij.
“Kur fillimisht atij iu caktua detyra të merrte pjesë drejtpërdrejt në negociatat në Islamabad, dukej se arsyeja kishte më shumë të bënte me faktin që SHBA-të kishin nevojë për dikë më të lartë se ministri i jashtëm për të marrë pjesë, në mënyrë që të justifikonin dërgimin e Vance në një kohë kur besueshmëria e Jared Kushner dhe Steve Witkoff me negociatorët iranianë ishte jashtëzakonisht e kufizuar”, tha për CNN Ali Ahmadi, një bashkëpunëtor në Qendrën e Gjenevës për Politikat e Sigurisë dhe Institutin e Lindjes së Mesme në Zvicër.
Ghalibaf u takua me zëvendëspresidentin e SHBA-së JD Vance në Islamabad në prill, takimi ballë për ballë i nivelit më të lartë midis zyrtarëve iranianë dhe amerikanë që nga Revolucioni Islamik i vitit 1979.
“Gjatë asaj periudhe, ne zhvilluam tre raunde negociatash trepalëshe të zhvilluara ballë për ballë në prani të ndërmjetësve”, tha Ghalibaf në një intervistë me transmetuesin shtetëror të Iranit IRIB të mërkurën. Megjithatë, kishte shumë pak besim.
“Në Islamabad i thashë drejtpërdrejt Vance: Ne hymë në këto negociata me mosbesim të plotë ndaj jush’,” tha ai.
Ghalibaf tani duhet të balancojë disa detyra. Ai duhet t’ua shesë marrëveshjen me SHBA-në fraksioneve të linjës së ashpër të IRGC-së, të cilat vazhdojnë të jenë dyshuese ndaj një marrëveshjeje me Uashingtonin, ndërkohë që ka edhe mbështetjen e reformistëve si Presidenti Masoud Pezeshkian dhe Ministri i Jashtëm Abbas Araghchi.
“Ai ka shumë besueshmëri në sistemin politik iranian dhe është shfaqur si një zë që mbështet diplomacinë. Por ai gëzon më shumë besim nga konservatorët sesa nga figurat reformiste si Pezeshkian dhe Araghchi”, tha Ahmadi.
