Është mbajtur Akademia Përkujtimore me rastin e Ditës së Dëshmorëve të Betejës së Koshares dhe ditës së rënies së heroit të Kosovës, Agim Ramadani, ku u vlerësua roli i tij dhe i luftëtarëve të UÇK-së në luftën për liri dhe shtetndërtim.
Në këtë aktivitet u theksua rëndësia historike dhe simbolike e Betejës së Koshares, si një nga momentet kyçe që shënoi thyerjen e kufirit shqiptaro-shqiptar dhe forcimin e rrugës drejt çlirimit të Kosovës.
Nënkryetari i parë i Kuvendit të Kosovës, Ardian Gola, tha se ndonëse sot nuk dëgjohen krismat e luftës, fryma e asaj beteje vazhdon të jetë e pranishme në jetën e përditshme.
“Në sallën e kuqe sot, ku jemi mbledhur në pritjim të ditës së dëshmorëve dhe rënies së heroit tonë kombëtar, Agim Ramadani, nuk vjen në erë baruti, e as nuk dëgjohen krismat e pushkave, të trimave tanë, sikurse 27 vjet më parë. Sepse nuk jemi në Koshare, por atë që na e solli Kosharja është e pranishme këtu mes nesh. Është e pranishme në mënyrën si jetojmë sot dhe si lëvizim lirshëm”, tha ai.
Gola shtoi se thyerja e kufirit shqiptaro-shqiptar ishte arritja më e madhe e kësaj beteje, duke theksuar se ajo nuk ishte vetëm operacion ushtarak, por edhe ndryshim në vetëdijen kolektive.
“Heqja e kufirit shqiptaro-shqiptar ishte arritja më e madhe e betejës së Koshares. Një kufi që na kishte ndarë për pothuajse një shekull. Një kufi që të mësonte të ndaleshe, të përmbaheshe, të prisje. Dhe me kohë, u bë pjesë e mënyrës si mendonim dhe si e shihnim botën. Kjo ishte e vërteta jonë deri në fillim të vitit 1999.
Beteja e Koshares, si beteja më e lavdishme e historisë sonë moderne, përtej të qenit operacion ushtarak, ishte edhe ndërhyrje në vetëkuptimin e kufirit. Kur u thye ai kufi, u shkatërrua edhe një kufi tjetër. Ai që kishim brenda vetes. Ai që na kufizonte ëndrrat. Ëndrrat tona për liri nuk morën formë në libra, por në jetët e njerëzve siç ishte jeta e komandant Katanës. Agim Ramadani ishte shpirt i madh krijues. Ai pikturonte, shkruante, mendonte ndryshe, ishte i shkolluar në akademinë ushtarake të Zagrebit, i rritur në Kosovë dhe më vonë i përndjekur u detyrua të migronte në Zvicër”, tha ai.
Në emër të Qeverisë së Kosovës, ministri i Rinisë dhe Sportit, Blerim Gashani, vlerësoi figurën e Agim Ramadanit si simbol të guximit dhe sakrificës.
Ai shtoi se UÇK-ja përfaqësonte formën më të lartë të rezistencës së popullit shqiptar dhe një përpjekje të drejtë çlirimtare që hapi rrugën drejt lirisë dhe shtetndërtimit të Kosovës.
“Sot kujtojmë Agim Ramadanin, një nga figurat më të ndritura të luftës për lirinë e Kosovës. Në këtë përvjetor, ne nuk përkulemi vetëm para kujtimit të një luftëtari të shquar siç ishte ai, por para një njeriu që u bë simbol i guximit, i përkushtimit dhe i sakrificës për atdheun. Agim Ramadani mbetet figurë e veçantë edhe sepse te ai bashkoheshin si rrallë ndonjëherë ndjeshmëria e njeriut krijues dhe disiplina e ushtarakut profesionist. Kjo e bën edhe më të fuqishme trashëgiminë që ai na ka lënë. Në këtë përvjetor, duke kujtuar heroin Agim Ramadanin, ne kujtojmë njëkohësisht edhe rolin historik të UÇK-së në luftën për lirinë e Kosovës. UÇK-ja ishte shprehja më e lartë e rezistencës së popullit tonë kundër shtypjes, kundër dhunës dhe kundër mohimit të të drejtave themelore. Ajo e ktheu kërkesën për liri, më falni, në qëndresë të organizuar dhe u bë bartëse e një përpjekjeje të drejtë çlirimtare që hapi rrugën drejt lirisë dhe shtetndërtimit të Kosovës. Prandaj nderimi për dëshmorët tanë është njëkohësisht edhe nderim për idealet dhe sakrificën e Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës”, tha ai.
Ndërsa ish-komandanti i UÇK-së, Anton Quni, theksoi dimensionin e veçantë të figurës së Agim Ramadanit, duke e cilësuar atë si më shumë se një emër në historinë e luftës.
“Ai asnjëherë nuk u mjaftua duke sfiduar kufijtë fizikë që ndanin shqiptarët, por edhe kufijtë e asaj që mund të arrijë një qenie njerëzore brenda një jete të vetme. Agim Ramadani nuk është thjesht një emër në listat e dëshmorëve dhe heronjve. Ai është arkitekti i thyerjes së madhe. Agimi është një paradoks i bukur. Si ushtarak karriere, ai zotëronte disiplinën dhe ftohtësinë e duhur për betejë. Por, brenda asaj uniforme të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës, rrihte zemra fisnike e një poeti dhe piktori. Ai e dinte se liria nuk mbrohet vetëm me plumb, por edhe me kulturë dhe identitet. Brusha e tij pikturonte peizazhet e Kosovës, ndërsa vargu i tij profetik na kujtonte se edhe vdekja është e bukur kur i detyrohesh lirisë.
Agimi iu përgjigj kushtrimit legjendar të Adem Jasharit që ushtonte nga Prekazi në çdo cep të trojeve dhe në çdo cep të mërgatës. Ai iu përgjigj uratave të nënave që përcillnin djemtë në luftë dhe vajit të fëmijëve që kërkonin qiell pa tym e pa barut. Për Agimin, liria nuk ishte opsion, por ishte amanet”, tha ai.
