Maldivet kanë ndaluar zyrtarisht hyrjen e izraelitëve në territorin e tyre, si pjesë e një qëndrimi të ashpër politik në shenjë “solidariteti të vendosur” me popullin palestinez.
Ky vendim pason tensionet në rritje në Lindjen e Mesme dhe përfaqëson një pozicion të qartë diplomatik të qeverisë maldiviane në mbështetje të kauzës palestineze. Autoritetet kanë theksuar se ky veprim është një pjesë e përpjekjeve të vazhdueshme për të ushtruar presion ndërkombëtar ndaj Izraelit dhe për të dënuar veprimet e tij ndaj popullsisë palestineze.
Përveç kësaj politike të jashtme të profilizuar, Maldivet janë të njohura për zbatimin e rreptë të normave fetare në jetën publike dhe institucionale. Kushtetuta e vendit përcakton qartë se vetëm myslimanët sunitë mund të jenë shtetas të Maldivëve. Marrja e shtetësisë është e pamundur për personat që nuk janë pjesë e këtij drejtimi fetar, duke e lidhur kështu identitetin kombëtar ngushtësisht me fenë islame sunite.
Qytetarët janë të detyruar me ligj të praktikojnë islamin sunit, dhe devijimet nga kjo normë nuk tolerohen. Shteti mbikëqyr aspekte të ndryshme të jetës fetare dhe publike për të siguruar përputhje me parimet islame. Banorët jomyslimanë, të cilët ndodhen zakonisht në vend për arsye pune apo turizmi afatgjatë, lejohen të ushtrojnë fenë e tyre vetëm në mënyrë private dhe larg syrit të publikut. Çdo përpjekje për të përhapur besimin e tyre apo për të predikuar është e ndaluar rreptësisht dhe konsiderohet vepër penale.
Ndër masat më të ashpra të ligjit maldivian është dënimi për apostazi, pra braktisja e fesë islame. Sipas interpretimit strikt të ligjit islam që zbatohet në vend, kjo vepër mund të dënohet me vdekje.
Megjithëse aplikimi i këtij dënimi në praktikë mund të jetë i rrallë ose të hasë pengesa ndërkombëtare, vetë ekzistenca e një norme të tillë ligjore pasqyron natyrën konservatore dhe teokratike të sistemit politik dhe shoqëror të Maldivëve.
