Ndërsa udhëheqësit botërorë mblidhen në Nju Jork këtë javë për Asamblenë e Përgjithshme të OKB-së, fokusi i tyre do të jetë në krizat e menjëhershme, duke përfshirë Gazën dhe Ukrainën, me të dyja konfliktet që tani pritet të zgjasin deri në pjesën e mbetur të këtij viti dhe deri në vitin 2026.
Asgjë nga ajo që u tha ose u bë në Nju Jork këtë javë nuk do ta ndryshojë qasjen e Putinit, ndërsa Ukraina tani pret një dimër të acartë dhe disa nga sulmet më të mëdha ruse të të gjithë luftës. Në fund të fundit, ka shumë diskutime rreth Gazës dhe Ukrainës në Nju Jork këtë javë, por nuk priten iniciativa që mund të ndihmojnë në qetësimin ose zgjidhjen e ndonjërit prej këtyre konflikteve
Presidenti kishte të drejtë për sa i përket qëllimit të këtij takimi. Këta udhëheqës i dërguan një mesazh Uashingtonit. Pyetja tani është se çfarë mesazhi do të dërgojë Uashingtoni mbrapsht.
I formuluar në këtë mënyrë, viti i dytë i mandatit të dytë të Trump po formësohet si një portë historike drejt një bote konsolidimi dhe stabiliteti, ose një bote me çrregullim dhe konflikt në rritje. Nëse rreziqet dhe kostot e agresionit përtej kufijve ulen për Putinin dhe udhëheqësit e tjerë të Kinë-Rusi-Iran-Kore e Veriut, atëherë mund të presim të dytën. Nëse kostot rriten dhe rrjeti i aleancave të mbajtura historikisht nga SHBA-të forcohet – nga NATO, në Japoni, Korenë e Jugut, Australi, Zelandën e Re dhe Filipinet – prisni të parën, shkruan analisti i CNN.
Shtojini kësaj edhe garën e vazhdueshme midis SHBA-së dhe Kinës në inteligjencën artificiale, më e afërta që kemi arritur me një konkurrencë ekzistenciale teknologjike që nga Lufta e Ftohtë, dhe tavolina është e vendosur që viti 2026 të jetë ndoshta një nga vitet më vendimtare të një brezi.
Presidenti Trump shpesh flet për konfliktin në Ukrainë si një barrë që ai trashëgoi dhe një problem që lidhet vetëm me luftimet në Ukrainën lindore. Disa nga këshilltarët e tij kryesorë e kanë shpërfillur rëndësinë e Ukrainës për interesat amerikane, ose një shpërqendrim nga nevoja për të penguar një konflikt të ardhshëm për Tajvanin. Ky këndvështrim dy-dimensional i humb implikimet globale të konfliktit të Ukrainës, siç u ilustruan në samitin e fundit të Pekinit.
Kryeqytetet e Kinë-Rusi-Iran-Kore e Veriut e shohin qartë Ukrainën si një luftë qendrore për interesat e tyre të ardhshme dhe po veprojnë mbi këtë pikëpamje. Në mënyrë të ngjashme, aleatët amerikanë në Paqësor – veçanërisht Japonia dhe Koreja e Jugut – kanë qenë avokatë të zëshëm të Ukrainës, duke pranuar se një dështim i Rusisë atje do të ndihmonte në frenimin dhe pengimin e ambicieve të Xi-së në rajonin e tyre.
Prandaj, një strateg që e sheh vitin e ardhshëm duhet të mendojë në mënyrë tredimensionale dhe të punojë për të konsoliduar mbështetjen për Ukrainën me kostot ekonomike në rritje për Rusinë, ndërkohë që ndjek në mënyrë agresive një zgjidhje të negociuar që i jep fund luftës. Ngjashëm, në Lindjen e Mesme, përfundimi i luftës në Gaza dhe kthimi në një axhendë të integrimit rajonal mbetet thelbësor për paqen në atë rajon dhe globalisht, me Iranin e kufizuar më tej.
Nëse të dy konfliktet vazhdojnë të përkeqësohen, pa asnjë zgjidhje në horizont, shtresat e rendit global do të shqyhen më tej, me aleancën Kinë-Rusi-Iran-Kore e Veriut që do të pohojë gjithnjë e më shumë avantazh në rajone të shumta të botës.
Ky është skenari që pak veta e diskutuan në Nju Jork këtë javë, megjithatë mund të jetë pyetja më qendrore për të ardhmen e sigurisë globale dhe pozicionin e Amerikës në botë/a2cnn/
