Kur në vitin 1998 Kosova po mbytej nga dhuna e regjimit serb, shpresa për mbijetesë vinte nga një adresë: Shtetet e Bashkuara të Amerikës. Në maj të atij viti, Ibrahim Rugova u prit në Shtëpinë e Bardhë nga presidenti amerikan, Bill Clinton, për t’i treguar përndjekjen që po përjetonte populli i Kosovës. Pas takimit, Rugova tha se kishin kërkuar ndërhyrjen e SHBA-së për ndaljen e dhunës dhe se zgjidhja më e mirë ishte një Kosovë e pavarur.
Përplasjet mes forcave serbe dhe shqiptarëve të armatosur po përshkallëzoheshin çdo ditë, duke sjellë viktima civile dhe krizë të thellë. Në atë kohë, diplomacia amerikane intensifikoi përpjekjet për paqe. James Rubin, atëherë ndihmës i sekretarit amerikan të Shtetit, kujtoi në Hagë se kishte qenë një përpjekje dramatike për të parandaluar masakra të mëdha ndaj shqiptarëve të Kosovës përmes një konference paqeje.
Konferenca e Rambujesë dështoi: pala serbe refuzoi marrëveshjen e propozuar nga Perëndimi, ndërsa pala kosovare e pranoi. Rubin theksoi se SHBA-ja kishte premtuar krahut kosovar të luftës se, nëse Serbia nuk nënshkruante, do të niste fushata ushtarake. Premtimi u mbajt më 24 mars 1999, kur avionët e NATO-s nisën bombardimet. Presidenti Clinton e justifikoi ndërhyrjen si një detyrim për të shpëtuar jetë të pafajshme dhe për të ruajtur paqen në Evropë.
Pas 78 ditësh bombardimesh, forcat serbe u tërhoqën dhe Kosova u çlirua. SHBA-ja dërgoi mijëra ushtarë në kuadër të misionit të NATO-s dhe ngriti bazën më të madhe ushtarake në Ballkan. Më vonë, Uashingtoni u bë mbështetësi kryesor i pavarësisë së Kosovës. Presidenti George W. Bush e njohu zyrtarisht shtetin e ri dy ditë pas shpalljes së pavarësisë më 17 shkurt 2008, duke përgëzuar zotimin për demokraci, liri dhe drejtësi.
Gjatë 27 vjetëve, SHBA-ja investoi mbi dy miliardë dollarë në Kosovë, duke përkrahur reformat në sundimin e ligjit, luftimin e ekstremizmit dhe integrimin euroatlantik. Megjithatë, sot marrëdhëniet nuk janë si dikur. SHBA-ja pezulloi Dialogun Strategjik me Kosovën, duke e lidhur vendimin me veprimet e Qeverisë dhe rritjen e tensioneve. Qeveria, nga ana e saj, i hodhi poshtë kritikat duke thënë se veprimet e saj ishin ligjore dhe në shërbim të stabilitetit.
Edhe kryeministri në detyrë, Albin Kurti, reagoi një javë më pas, duke thënë se marrëdhëniet me SHBA-në nuk janë prishur, por pranoi se ka disa dallime në qëndrime. Ish-ambasadori Jeffrey Hovenier e cilësoi pezullimin si rezultat të frustrimeve të akumuluara nga Uashingtoni ndaj qeverisë Kurti për shkak të masave të pakoordinuara, si heqja e dinarit dhe mbyllja e institucioneve serbe, por edhe kritikat ndaj Gjykatës Kushtetuese.
Hovenier theksoi rëndësinë e Dialogut Strategjik, i cili përfshinte bashkëpunim të gjerë mes institucioneve të të dyja vendeve, dhe e konsideroi humbjen e tij si një dëm të madh. Në rrjete sociale, reagimet ishin të ndara: disa mbështetën Qeverinë, të tjerë shprehën zhgënjim ndaj SHBA-së.
Megjithatë, analistë rajonalë theksojnë se Kosova nuk duhet ta vërë në sprovë mbështetjen amerikane, veçanërisht për shkak të pranisë së ushtarëve amerikanë. Profesori Daniel Serwer nga Johns Hopkins tha se Kosova duhet t’i mbajë ata aty.
Në të njëjtën linjë, Charles Kupchan nga Këshilli për Marrëdhënie me Jashtë paralajmëroi se do të ishte e papërgjegjshme që Kosova të ndërmarrë hapa që dëmtojnë marrëdhëniet me SHBA-në, vendin që ka qenë përkrahësi më i fortë i saj ndër dekada.
