Në një botë gjithnjë e më moderne të futbollit, ku lojtarët shprehin identitetin e tyre me modele flokësh, tatuazhe dhe mjekra nga katalogu, ekziston një figurë që mbetet, pothuajse si rregull, një ‘fletë bosh’.
Bëhet fjalë për gjyqtarin. Të uniformuar në mënyrë të patëmetë, me gjeste të matura dhe një prani neutrale, gjyqtarët elitar rrallë, ose ndonjëherë, kanë tatuazhe ose mjekra të dukshme.
Nuk është një rregull zyrtar i vendosur nga FIFA apo UEFA, por është një nga ato ligje të pashkruara që bëjnë diferencën në arbitrimin elitar
Gjyqtari, neutral edhe në pamje
“Gjyqtari jo vetëm që duhet të jetë i paanshëm, por edhe duhet të duket i tillë”. Kjo maksimë, e përsëritur në shkollat e arbitrimit në mbarë botën, përmbledh filozofinë që rregullon imazhin e gjyqtarëve profesionistë.
Ndryshe nga lojtarët, karizma dhe stili i të cilëve shpesh përkthehen në identitetin e markës, gjyqtarët aspirojnë pikërisht të kundërtën: të jenë të padukshëm. Kaloni pa u vënë re. Prezenca e tyre le të mos kushtëzojë historinë e ndeshjes, as nga pikëpamja vizuale.
Dhe këtu hyjnë mjekra dhe tatuazhet. Edhe pse nuk ka një rregull zyrtar të shkruar që i ndalon ato, rekomandimi i nënkuptuar në mjediset e arbitrimit të nivelit më të lartë është i qartë: ruani një imazh të pastër, neutral, pa elementë që mund të konsiderohen provokues, goditës ose të hapur për interpretim.
Tatuazhet janë ndoshta elementi më i censuruar në heshtje. Edhe pse disa gjyqtarë i kanë ato, ato shihen rrallë . Në fakt, ata që i mbajnë në krahë apo këmbë shpesh i mbulojnë me fasha ose veshje me mëngë të gjata, edhe në kushte ekstreme të motit.
Arsyeja? Kuptohet që tatuazhet, të cilat për shumë janë një formë e shprehjes personale ose kulturore, mund të gjenerojnë interpretime apo gjykime të panevojshme.
Mjekra, çështje sigurie
Gjëja e mjekrës, megjithëse mund të duket si një trill estetik, ka një shpjegim shumë më pragmatik pas saj: sigurinë. Shumica e gjyqtarëve rruhen për të shmangur dëmtimet e fytyrës ose lëndimet nga vërshëllima.
Ka edhe nga ata që e çojnë edhe në nivelin psikologjik. Një fytyrë e rruar pastër përcjell më shumë autoritet, më shumë qartësi vizuale dhe më pak shpërqendrim. Me pak fjalë, më shumë seriozitet.
Nuk është për t’u habitur që në shumë akademi evropiane të arbitrave, gjyqtarët e rinj mësohen të kujdesen për çdo detaj të pamjes së tyre fizike, duke përfshirë thonjtë, flokët dhe sigurisht rruajtjen.
UEFA, nga ana e saj, nuk ka asnjë rregull specifik që ndalon tatuazhet ose mjekrën në rregulloret e saj të arbitrimit. Gjithçka është në diskrecionin e federatave kombëtare dhe, në fund të fundit, në diskrecionin e çdo arbitri, i cili dëshiron ose guxon të projektojë imazhin e tij.
