“E pashë me sytë e mi – ata qëlluan drejtpërdrejt në radhët e protestuesve dhe njerëzit ranë aty në vend”.
Zëri i Omidit dridhej ndërsa fliste, i frikësuar se mos gjurmohej.
Thyerja e murit të heshtjes midis Iranit dhe pjesës tjetër të botës kërkon guxim të madh, duke pasur parasysh rrezikun e hakmarrjes nga autoritetet, shkruan BBC, përcjell Telegrafi
Omid, në fillim të të 40-ave, emri i të cilit është ndryshuar për sigurinë e tij, ka protestuar në rrugët e një qyteti të vogël në Iranin jugor gjatë ditëve të fundit kundër përkeqësimit të vështirësive ekonomike.
Ai tha se forcat e sigurisë kishin hapur zjarr ndaj protestuesve të paarmatosur në qytetin e tij me pushkë sulmi në stilin e Kalashnikovit.
“Ne po luftojmë një regjim brutal me duar bosh”, tha ai.
Dhe BBC thotë se ka marrë raportime të ngjashme për shtypjen nga forcat e sigurisë pas protestave të përhapura në të gjithë vendin javën e kaluar.
Që atëherë, qasja në internet është ndërprerë nga autoritetet, duke e bërë raportimin nga Irani më të vështirë se kurrë.
BBC Persian është ndaluar të raportojë brenda Iranit nga qeveria.
Një nga protestat më të mëdha kombëtare antiqeveritare u zhvillua të enjten, natën e dymbëdhjetë të demonstratave.
Shumë njerëz duket se iu bashkuan protestave të enjten dhe të premten pas thirrjeve nga Reza Pahlavi, djali në mërgim i shahut të fundit të Iranit, i cili u rrëzua në revolucionin islamik të vitit 1979.
Të nesërmen, Udhëheqësi Suprem i Iranit, Ali Khamenei, tha: “Republika Islamike nuk do të tërhiqet”.
Duket se gjakderdhja më e keqe ndodhi pas këtij paralajmërimi, ndërsa forcat e sigurisë dhe Trupat e Gardës Revolucionare Islamike marrin urdhra prej tij.
Autoritetet iraniane akuzuan SHBA-në dhe Izraelin për nxitje të trazirave dhe dënuan “veprimet terroriste”, raportuan mediat shtetërore.
E një grua e re nga Teherani tha se e enjtja e kaluar ndihej si “dita e gjykimit”.
“Edhe lagjet e largëta të Teheranit ishin të mbushura me protestues”, tha ajo.
“Por të premten, forcat e sigurisë vetëm vranë e vranë e vranë… E premtja ishte një ditë e përgjakshme”.
Ajo theksoi se, pas vrasjeve të së premtes, njerëzit kishin frikë të dilnin dhe se shumë prej tyre tani po bërtisnin nga rrugicat dhe brenda shtëpive të tyre.
Teherani ishte një fushë beteje, shpjegoi ajo, me protestuesit dhe forcat e sigurisë që merrnin pozicione dhe mbuloheshin në rrugë.
Ndërsa dëshmitarë okularë në Fardis, një qytet në perëndim të Teheranit, thanë se të premten, anëtarët e forcës paraushtarake Basij nën Trupat e Gardës Revolucionare Islamike (IRGC) sulmuan papritur protestuesit pas orësh pa praninë e policisë në rrugë.
Forcat, të cilat ishin me uniformë dhe ngasnin motoçikleta, qëlluan me municion të vërtetë drejtpërdrejt mbi protestuesit, sipas dëshmitarëve.
Makina pa shenja dalluese u futën gjithashtu në rrugica, me banorët që qëlluan mbi banorët që nuk ishin të përfshirë në protesta, thanë ata.
“Dy ose tre persona u vranë në çdo rrugicë”, pretendoi një dëshmitar tjetër.
Ata që kanë dhënë dëshmi për BBC Persian thonë se realiteti brenda Iranit është i vështirë për t’u imagjinuar nga bota e jashtme, dhe numri i të vdekurve i raportuar deri më tani nga mediat ndërkombëtare përfaqëson vetëm një pjesë të vogël të vlerësimeve të tyre.
