Rrëfim interesant/ Përballja e Adem Demaçit në rrethim të 50 ushtarëve serbë – si e bëri të dridhej ushtarin serb  

Sot janë mbushur katër vjet që kur në moshën 82-vjeçare ndërroi jetë veprimtari i çështjes kombëtare, Adem Demaçi, i njohur si Mandela i Kosovës.

Sakrifica e tij e pakrahasueshme ishte referencë e popullit shqiptar, për idealet që s’thyhen, për idetë që nuk burgosen, për vullnetin që nuk shtypet.

Demaçi me të drejtë cilësohet se ishte tribun i cili gjallëroi mendjet dhe zemrat e një populli të tërë për të rrugëtuar në rezistencë me çfarëdo çmimi, deri në çlirimin përfundimtar të vendit.

E për të nderuar figurën e kombit, sot kanë bërë homazhe dhe vendosur lule të freskëta personalitete të shumta të vendit.

Mirëpo me një rrëfim të tillë interesant se çfarë kishte ndodhur nga fundi i vjeshtës së luftimeve të ashpra derisa Adem Demaçi shkonte në Shtabin e Përgjithshëm të UÇK-së në Drenicë, kujtohet më së miri tribuni shqiptar, shkruan KosovaNews.

Rrugës për në ShP të UÇK-së ndodh rrethimi nga 50 ushtarë serbë

Nga fundi i vjeshtës, Adem Demaçin dhe këshilltarin e tij për çështje ushtarake, Sylejman Ajetin, Shasivar Makolli i shpie në ShP të UÇK-së në Drenicë.

Në prag muzgu arrijnë te lagjja e Sopajve në Llapushnik të Drenasit, ku papritmas rrethohen prej rreth 50 ushtarësh serbë, e kujton këtë ngjarje publicisti Shkëlzen Gashi.

Tutje, vazhdon rrëfimi; Komandanti i këtyre ushtarëve kërkon të mësojë prej Demaçit se kah po shkojnë dhe këtu Demaçi ia kthen:

“Jemi nisë për te UÇK-ja, të cilën ju po e përjetoni në lëkurën tuaj dhe nuk po guxoni ta ndaloni, por po më ndaloni mua, një njeri paqësor dhe të paarmatosur”, i ka thënë Demaçi.

Ushtari serb nis të dridhet

Gjatë kohës që e presin komandantin t’ua verifikojë dokumentet nga shtëpia ku janë vendosë forcat serbe, një ushtar i ri i afrohet Demaçit dhe e kërcënon me automatikun që ia ngjesh në fyt: “Të ishte pak më terr, të kisha vra në vend”.

Demaçi zmbrapset një grimë, e shqyen këmishën për ta hapë gjoksin, dhe shfryn para ushtarit serb me një duf që Shasivar Makolli s’ia kishte njohë kurrë: “Pucaj, džukelo jedna”! Ushtari nis të dridhet. Kthehet komandanti i tij, ua dorëzon dokumentet të ndaluarve dhe i liron ta vijojnë rrugën.